I 've seen the future, brother

Η επιστροφή του μπλόγκερ γίνεται στην επέτειο ενός από τα σημαντικότερα γεγονότα του προηγούμενου αιώνα που έλαβε χώρα στην Γερμανία. Και δεν αναφέρομαι στην πτώση του τείχους της πρωτεύουσας του Ράιχ που επέβαλε ο νικητής κόκκινος στρατός, τα εικοσάχρονα της οποίας μαζεύτηκαν για να γιορτάσουν οι ηγέτες του σύγχρονου κόσμου.

Είκοσι χρόνια από το γεγονός που σημάδεψε την κατάρρευση του κομμουνισμού στην Ευρώπη. Αυτό γιορτάζουν οι νικητές του ψυχρού πολέμου καλυμμένοι πίσω από ένα μανδύα ουμανιστικής ηθικής που επιβάλει το γκρέμισμα των τειχών και την ελεύθερη επικοινωνία των λαών. Γιατί δίκαια θα απορήσει κανείς, πως αυτή η πολυδιαφημισμένη ηθική επιτρέπει τη διατήρηση της γραμμής "Αττίλα" στην ευρωπαία Κύπρο, αλλά και το χτίσιμο του τείχους στα κατεχόμενα από το Ισραήλ, στην Παλαιστίνη.

Το ποστ αναφέρεται στην εβδομηκοστή πρώτη επέτειο από την "Νύχτα των Κρυστάλλων" της 9ης Νοεμβρίου 1938, το πρώτο οργανωμένο ναζιστικό πογκρόμ εναντίον των Εβραίων. Ήταν ακόμα τότε που ελάχιστοι προέβλεπαν που το πήγαινε ο Χίτλερ, ενώ ο Στάλιν προωθούσε σύμφωνα φιλίας με το Ράιχ. Η ιστορία παίζοντας τα ωραία της παιχνίδια επέλεξε για τους Γερμανούς να γκρεμίσουν το τείχος - αποτέλεσμα της ήττας τους και του ψυχρού πολέμου - στην επέτειο της έναρξης των διώξεων αυτού που μελλοντικά θα οριστεί ως "έγκλημα του ολοκαυτώματος", απαγορεύοντας τους ταυτόχρονα να ορίσουν την 9η Νοεμβρίου ως Εθνική Γιορτή της Γερμανικής Επανένωσης, εξαιτίας της ενοχλητικής ιστορικής σύμπτωσης.

Έτσι πλέον η ενωμένη Γερμανία γιορτάζει μαζί με τους νικητές του πολέμου την πτώση του κομμουνισμού σε ένα αμνήμων περιβάλλον ισοπέδωσης και επιλεκτικής μνήμης, αναγκάζοντας τον Πούτιν να δηλώσει σήμερα με νόημα, ότι αναπολεί τις ημέρες στην Ανατολική Γερμανία, πριν την πτώση του τείχους, απαντώντας στην προσπάθεια για την επαναδιατύπωση της ιστορίας που προβάλει την ήττα του "υπαρκτού σοσιαλισμού" ως το οριστικό τέλος του 2ου πολέμου...

Η κρατική μυθιστορία που διδάχτηκε στα σχολειά της Ευρώπης, πάει πλέον επισήμως για απόσυρση, δίνοντας τη θέση της στην "σούπα" της άποψης ότι όλοι στην ενωμένη Ευρώπη είμαστε πλέον αδέλφια και γιορτάζουμε το τέλος του ερυθρού ολοκληρωτισμού στη σκιά της "νύχτας των κρυστάλλων", στο μεγαλύτερο πάρτι που έζησε η Ευρώπη, με κόστος 4,6 εκατομμύρια ευρώ για τις φιέστες της Μέρκελ, στον καιρό μίας παγκόσμιας ύφεσης, που συγκρίνεται κατά καιρούς με την κρίση του 1929 που οδήγησε στον πόλεμο...

Όσο για τα κράτη που συνεργάστηκαν με τους Ναζί η εθνική μυθολογία του θύματος (Αυστρία) και των ειδικών συνθηκών (Βουλγαρία, Ρουμανία, Ουγγαρία)απλώς φαίνεται να επιβιώνει ισχυρή μέσα στη γενικότερη εσκεμμένη σύγχυση. Είναι πλέον η ώρα για την "Ευρώπη των Λαών", αποφορτισμένη, απονευρωμένη και αποστασιοποιημένη από τα ιστορικά γεγονότα που περιγράφουν τη φρίκη του πολέμου.

Αφιερωμένος στα χρόνια της συλλογικής αμνησίας, ο τίτλος του ποστ, είναι στίχος τoυ Leonard Cohen που τα είπε όλα σε έναν μοναδικά επίκαιρο ύμνο στους κύκλους της ιστορίας, όταν έγραψε το 1992 για το δολοφονικό μέλλον που έρχεται φρέσκο από το παρελθόν, το καταπληκτικό The future: Give me back the Berlin Wall, give me Stalin and St Paul... or give me Hirosima...

Ο κομμουνιστοφάγος αντιβασιλιάς

Είμαι έξω φρενών. Ανθ' ημών η ... Μπιρμπίλη. Το τηλεφώνημα του Παύλου με έριξε στο καναβάτσο. Άρχισα να σβουρίζω σαν τον Σάββα το βράδυ που έφαγε τη σούπα του αποκλεισμού από τα ψηφοδέλτια της Νέας Δημοκρατίας. Ζήτησα πολλά? Το νεοσύστατο υπουργείο περιβάλλοντος μετά από τόσους αγώνες μου ανήκει δικαιωματικά. Μόνο εγώ και ο Παναγιώτης Ψωμιάδης μπορούμε να διεκδικήσουμε τη θέση, μετά την παραίτηση από την πολιτική του παλαίμαχου της οικολογίας και πολέμιου της αυθαίρετης δόμησης Γιώργου Σουφλιά. Ο Νομάρχης πήρε τη δουλειά από το Ζορό και μόνο του λόγου μου έμεινα στο ράφι. Άκου η Μπιρμπίλη...

Κατόπιν τούτου αγαπητοί φίλοι σας δηλώνω ότι ο αγώνας συνεχίζεται πιο έντονος από ποτέ. Παραμένω απλός στρατιώτης στους αγώνες για το σοσιαλισμό και την ορθοδοξία. Αλλά τι περιμένετε από μία σοσιαλιστική κυβέρνηση που έχει ως αντιβασιλιά τον Πάγκαλο. Αλήθεια, πόσο να πιάνει άραγε ένας Οτσαλάν γι αυτή την καρέκλα?

Και τούτη η νίκη είναι του λαού

Δύο χρόνια μετά την έναρξη αυτού του μπλογκ, έφθασε η ώρα για τον μεγάλο αποχαιρετισμό. Ξεκίνησα να ποστάρω λίγες ημέρες μετά την οδυνηρή ήττα του Γιώργου τον Σεπτέμβριο του 2007, ακολουθώντας τη συμβουλή του ψυχαναλυτή μου προκειμένου να ξεπεράσω το σοκ της άδικης ήττας που ο λαός κέρασε τον Γιώργο, καταγράφοντας το ιστορικό χαμηλό του κινήματος σε εκλογές.

Για δύο ολόκληρα χρόνια αυτό το μπλογκ υπηρέτησε με αυταπάρνηση τις αρχές και το όραμα του Γιώργου, για τον σοσιαλισμό και τη δημοκρατία. Μαζί καταφέραμε να ξεπεράσουμε νικηφόρα τη μάχη για την εσωτερική κρίση ενάντια στον Βαγγέλη και τα συγκροτήματα του τύπου, που εκείνη την περίοδο βομβάρδιζαν τον λαό με κακόβουλα δημοσιεύματα.

Αλλά η ιστορία δεν είχε ρίξει αυλαία. Ανήμερα στην επέτειο ίδρυσης της ΝΔ για πρώτη φορά ένας Παπανδρέου κέρδισε έναν Καραμανλή σε μία βεντέτα από το 1961, στις περίφημες οικολογικές εκλογές που ψήφισαν και τα δέντρα. Η δεξιά οδηγήθηκε την Κυριακή στον όλεθρο με μοιραίο πρόσωπο τον ανιψιό του ιδρυτή της.

Παραμένοντας συνεπής στη σχέση μου με την αλήθεια και την πολιτική όπως οι σύντροφοι Βενιζελος, Λαζόπουλος αλλά και οι επιχειρηματίες, οι καναλάρχες και οι εκδότες που μαζεύτηκαν στην Θεσσαλονίκη στις 12 Σεπτέμβρη για να γλείψουν τον Γιώργο που μεταμορφώθηκε ολονυχτίς σε μεγάλο λαοπρόβλητο ηγέτη από χαζοχαρούμενος Γιωργάκης, αποφάσισα να στείλω το βιογραφικό μου στον νέο πρωθυπουργό της χώρας, τον μεγάλο ηγέτη, τον μοναδικό Γιώργο Παπανδρέου, ανταποκρινόμενος στο κάλεσμά του για συνεργασία όλων των προοδευτικών δυνάμεων με μεταπτυχιακά και καλούς τρόπους, προκειμένου να βγει η πατρίδα από την κρίση. Είμαι βέβαιος για την αξιοκρατική επιλογή μου από τον πρόεδρο του κινήματος για οποιοδήποτε πόστο πολιτικής ευθύνης και είμαι έτοιμος να εργαστώ για το μεγαλείο του σοσιαλισμού.

Όπως αντιλαμβάνεστε με δεδομένο το βάρος των ευθυνών που θα αναλάβω οφείλω να τερματίσω την λειτουργία αυτού του μπλογκ πιστός στις απόψεις του προέδρου ότι η πολιτική ευθύνη δεν συνδέεται με την κομματική ταυτότητα. Τον κωδικό του μπλογκ θα τον παραδώσω στην συντρόφισσα της φωτογραφίας αυτού του ποστ.

Αγαπητοί φίλοι και τούτη η νίκη είναι του λαού. Σας ευχαριστώ από καρδιάς για τη στήριξη σας όλο αυτό το διάστημα στο δύσκολο αγώνα που κάναμε για να σηκώσουμε τις ιδέες του προέδρου μας Γιώργου Παπανδρέου στο παγκόσμιο στερέωμα. Viva socialismo!

Καβάλα στ' άλογο

Ενώ το έθνος βαδίζει προς τις κάλπες, τα νέα από την εσπερία καταφτάνουν αντιφατικά. Οι Ιρλανδοί ψήφισαν θετικά αυτή τη φορά για τη συνθήκη της Λισαβόνας, η φτωχολογιά της Βραζιλίας βγήκε από τις φαβέλες της για να πανηγυρίσει την ανάληψη της Ολυμπιάδας του 2016 από το Ρίο, αγνοώντας το όπου φτωχός και η μοίρα του, ενώ στην Γαλλία οι είκοσι τέσσερις αυτοκτονίες των στελεχών στην France Telecom δείχνουν να στοιχειώνουν τη σοκαρισμένη γαλλική κοινωνία.

Την ίδια στιγμή στη γλυκιά μας πατρίδα, ο κυρίαρχος λαός δείχνει να τον απασχολούν τα ημέτερα ζητήματα περίπου ...αλλιώς. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας που δημοσιοποίησε η Εταιρεία Μελέτης Ανθρώπινης Σεξουαλικότητας (ΕΜΑΣ) και που δημοσιεύεται στα "Σύντομα της Καθημερινής του Σαββάτου", η τρέχουσα πολιτική περίοδος έχει θετική επίδραση στη ερωτική ζωή των Ελλήνων. Επίσης το 72% των ερωτηθέντων του δείγματος από 600 άνδρες κάθε πολιτικής προέλευσης στην έρευνα, δήλωσε την ελπίδα του ότι η ποιότητα ζωής μετά τις εκλογές θα είναι βελτιωμένη!

Αυτός ο τόπος χρειάζεται ψυχίατρο επειγόντως. Τι άλλο να πει κανείς για τον λαό που διεγείρεται βλέποντας στο γυαλί την Βάσω και τον Μειμαράκη, τον Πάγκαλο και την Παπακώστα και παράλληλα ελπίζει ότι θα δει καλλίτερες μέρες μετά τις εκλογές, τη στιγμή που όλα φαίνονται μαύρα. Τι μαστούρα είναι αυτή..."Ψηφοδέλτια σταύρωνα και όλη νύχτα καύλωνα" τραγούδησε προφητικά πριν είκοσι επτά χρόνια ο Τζίμης Πανούσης και του την έπεσε ο εισαγγελέας απαγορεύοντας την κυκλοφορία του πρώτου δίσκου των μουσικών ταξιαρχιών.

Χωρίς αμφιβολία όλη η χώρα είναι πλέον καβάλα στ' άλογο. Ψηφίζει, εκλέγει τον νέο παντοδύναμο ηγέτη της και όλα τα προβλήματα θα λυθούν αμέσως: Οικονομικά, εθνικά, οικογενειακά. Θα καταργηθεί ο Τειρεσίας, θα χαριστούν τα χρέη. Ωστόσο τα σεξουαλικά φαίνεται να είναι ήδη τακτοποιημένα. Ταυτόχρονα, όλοι οι ανεμοκαβαλάρηδες του εγχώριου σοσιαλισμού προβάρουν τα κοστούμια εξουσίας, μοιράζοντας τις καρέκλες. Μόνο που όταν ξεπεζέψουν θα τους μείνουν τα καλάμια που έχουν καβαλήσει.

Το τελευταίο που μένει να δούμε είναι απόψε στο Καστρί, το πόπολο να καλεί τον Ηγέτη του να βγει στο μπαλκόνι, όπως ο Ανδρέας το '81 φωνάζοντας εν χορώ: Τελεία και παύλα, Γιώργο είσαι καύλα.

Chapter Eleven

Οι αρχαίοι Φιγαλείς μπροστά στον κίνδυνο του αφανισμού που αντιμετώπισαν το 669 π.χ. από τους ιμπεριαλιστές της εποχής Σπαρτιάτες, προσέφυγαν στο μαντείο των Δελφών ζητώντας τη βοήθεια του Φοίβου για την κατανίκηση των εισβολέων Σπαρτιατών που κατέλαβαν αιφνιδιαστικά τη Φιγαλεία αφού πρώτα "κατάπιαν" την Μεσσήνη. Οι Φιγαλείς με τη βοήθεια του Θεού του φωτός νίκησαν τους εισβολείς, ελευθέρωσαν τη γη τους, κάλεσαν τους πρόσφυγες Μεσσήνιους να εγκατασταθούν στην Φιγαλεία και έκτισαν τον πρώτο ναό προς τιμή του Θεού Απόλλωνα που τους επικούρησε να νικήσουν τους πελοποννησιάρχες Σπαρτιάτες. Έτσι κατασκευάστηκε ο πρώτος, αρχαϊκός ναός του Επικούρειου Απόλλωνα στη θέση Βάσσες που τότε θεωρούνταν τμήμα της Αρκαδίας, αλλά κατοικούνταν από πρόσφυγες Μεσσήνιους, και σήμερα ανήκει στον νομό Ηλείας.

Με τη σειρά του ο εκ Καλαμών Μεσσηνίας, νυν υπουργός του πολιτισμού, πρώην πολιτικός αρχηγός μίας μαραμένης άνοιξης, και μελλοντικός αντίπαλος της Ντόρας, αποφάσισε να επαναφέρει τα πράγματα στον 7ο προχριστιανικό αιώνα, και με απόφασή του μεταφέρει διοικητικά την εποπτεία του ναού του Επικούρειου Απόλλωνα, που κατασκευάστηκε από τον περίφημο Αθηναίο αρχιτέκτονα του Παρθενώνα Ικτίνο ανάμεσα στο 420 και 400 π.χ., στην Μεσσηνία, αποκαθιστώντας προφανώς την τάξη μετά από είκοσι επτά αιώνες, αφήνοντας σύξυλους τους σφετεριστές Ηλείους, που είχαν γλυκαθεί από τα προπέρσινα τριχίλιαρα και νόμιζαν ότι θα καθάριζαν εσαεί.

Το επιχείρημα ωστόσο που αναπτύσσεται είναι πιστικότατο. Οι Πυργιώτες έχουν την αρχαία Ολυμπία. Ας πάρουν κάτι και οι Καλαματιανοί γείτονες, επιτέλους. Άλλωστε ο πολιτιστικός ανταγωνισμός, των δύο περιοχών της κοιτίδας των νεοελλήνων, στην ποιότητα της παραγόμενης φούντας είναι γνωστός παγκοσμίως και ιδιαιτέρως στα κόφι σοπ του Άμστερνταμ.

Κλείνοντας την παραπάνω παρένθεση που προοιωνίζεται τα όσα σπαρταριστά θα δούμε προσεχώς στην Νέα Δημοκρατία, ας επιστρέψουμε στην αγαπημένη συνήθεια των αρχαίων Ελλήνων να προσφεύγουν στο μαντείο των Δελφών με κάθε ευκαιρία, σε κάθε μεγάλη ανάγκη, όπου λάμβαναν τους υπαινικτικούς χρησμούς του Απόλλωνα μέσω της μαστουρωμένης Ιέρειας του.

Έτσι για παράδειγμα τα "ξύλινα τείχη" έσωσαν τους Αθηναίους στην Σαλαμίνα κατά την εισβολή των Μήδων το 479, αφού ο Θεμιστοκλής "μετέφρασε" σε στόλο τον χρησμό της Πυθίας. Σε κάθε περίπτωση ο αρχαίος κόσμος πίστευε ότι το δελφικό μαντείο διατύπωσε καθοριστικές προβλέψεις σχετικά με τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα, την Αργοναυτική εκστρατεία και τον Τρωικό πόλεμο.

Χτισμένο στο κέντρο του κόσμου, στον ομφαλό της γης, κατά την παράδοση από Κρήτες ναυτικούς που οδηγήθηκαν από το ιερό δελφίνι που έστειλε ο Φοίβος, οι Έλληνες συνήθιζαν να αφηγούνται τον ιδρυτικό μύθο του μεγάλου θρησκευτικού κέντρου, και την μεταφορά της λατρείας του Απόλλωνα από την θρησκευτική κοιτίδα του αρχαιοελληνικού κόσμου, την Κρήτη. Έτσι προέκυψε το όνομα Δελφοί και οι Κρήτες θεωρούνται οι πρώτοι ιερείς του Μαντείου.

Στις ημέρες μας, παραμονές των εκλογών για την επιλογή του μεγάλου ηγέτη, η έλλειψη της μεγάλης αίγλης των μαντείων έχει αποδώσει το ρόλο της Πυθίας στα μίντια, στους εκλογολόγους και στους οιωνοσκόπους-δημοσκόπους που προμηθεύουν το πόπολο με τις προβλέψεις τους. Αλλά το κυρίαρχο θέμα δεν είναι τόσο το αποτέλεσμα των εκλογών, που φαίνεται να έχει κριθεί από την ημέρα της προκήρυξης-πολιτικής αυτοκτονίας ενός πρωθυπουργού, που κατανόησε πολύ καλά ότι στην παγκόσμια σκακιέρα δε χωράνε παιχνίδια με αγωγούς και αντινατοικά βέτο, από περιφερειακούς επαρχιώτες σαν του λόγου του.

Το αποτέλεσμα εκτιμάται από τους μάγους της φυλής, τους εκδότες, τους καναλάρχες και τα κάθε λογής συμφέροντα σαν δεδομένο, γιατί το σπρώξιμο που δίνεται στον Γιώργο είναι πρωτοφανές με πλευρές αμνησίας από τους πρώην χλευαστές του, αυτούς ακριβώς που τον ελεεινολογούσαν εν χορώ από τις εκπομπές και τις εφημερίδες τους πριν δώδεκα μήνες.

Και αν ο κόσμος και η αγορά ζητούν δικαιολογημένα να στοιχηθούν πίσω από αυτόν που τους δίνει ελπίδες για να γλυτώσουν από ένα απίστευτο τέλμα, από αυτόν που υπόσχεται "λαγούς με πετραχήλια" όπως τον κατηγορεί η κυβερνητική παράταξη, ξεχνώντας βεβαίως ότι το ίδιο στυλάκι εφάρμοσε το 2004 ο Καραμανλής, για να τα μαζέψει μάλλον άγαρμπα μετά τις εκλογές, με την περίφημη Αλογοσκούφεια προμελετημένη απογραφή που κατέταξε την αξιοπιστία της χώρας στα επίπεδα της Ουγκάντα.

Και όμως. Αυτή η πρακτική επιβραβεύτηκε τόσο ως ρητορική το 2004 όσο και ως μπάρμπεκιου πολιτική πάνω στα αποκαΐδια το 2007. Κι ας κόπτεται σήμερα ότι μιλά τη γλώσσα της ευθύνης, καλώντας σε ένα ρεσιτάλ υποκρισίας να συνεισφέρουν στο δύσκολο δρόμο της ανάκαμψης όλοι όσοι δεν καρπώθηκαν το παραμικρό από το πάρτυ της "ανάπτυξης" που προηγήθηκε.

Καθώς φαίνεται ο νεοέλληνας ψηφοφόρος έχει βραδυφλεγή ανακλαστικά. Όπως τιμώρησε το Πασόκ για το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου του 1999 αφού πρώτα το ψήφισε το 2000, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο παρουσιάζεται έτοιμος σήμερα να τιμωρήσει τη Νέα Δημοκρατία για τα σκάνδαλα της τριετίας 2004-2007, αφού όμως της έδωσε την αυτοδυναμία μόλις δύο χρόνια νωρίτερα.

Η επόμενη μέρα των εκλογών παρουσιάζεται ως ένας βέβαιος όλεθρος. Με την οικονομία στο χείλος της αβύσσου και τη χώρα να βαδίζει στη χρεωκοπία, οι υποσχέσεις των εκατό ημερών του Γιώργου στο μαστουρωμένο κοινό, θα αποδειχτούν φούμαρα. "Είμαστε πίσω από την Μποτσουάνα" λέει στα σαββατιάτικα Νέα η πρώην ψηφοφόρος του Σύριζα, που κοσμεί πλέον το ψηφοδέλτιο επικρατείας του Πασόκ, Μάγια Τσόκλη. Και για να το λέει η Μάγια έτσι θα είναι. Αυτή αποδεδειγμένα έχει πάει. Ώρα είναι να πάμε και εμείς. Στο ίδιο φύλλο παραδίπλα, σε στυλ να μην ξεχνιόμαστε, το ΔΟΛειο συγκρότημα μοιράζει τα υπουργεία...

Και όμως ο Γιώργος, δείχνοντας έτοιμος να διαχειριστεί αυτή τη ζοφερή κατάσταση, πήγε στο μαντείο της Νέας Υόρκης όπου συναντήθηκε με τον καθηγητή Τζο Στίγκλιτς, γνωρίζοντας ότι την ερχόμενη Κυριακή, η πατρίδα ψηφίζει και επιλέγει αυτόν που θα την οδηγήσει στο chapter eleven κατά το αμερικανικό πτωχευτικό δίκαιο, ή στο πρώην άρθρο 44 και νυν άρθρο 99 του ημέτερου νομικού πλαισίου.

Κατά τη συνεδρίαση του προεδρείου της σοσιαλιστικής διεθνούς όπου αποτελεί πλέον τη διεθνή της παγκόσμιας αντιπολίτευσης, ο πρόεδρος Γιώργος ανέπτυξε το σχέδιο για έξοδο από την κρίση με εργαλείο την "πράσινη ανάπτυξη", στα πλαίσια των απόψεων του Πωλ Κρούγκμαν και του Τζο Στίγκλιτς. Απόψεις που είναι τελείως αντίθετες με τη θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τα ελλείμματα και τις Αλμούνιες εμμονές για δημοσιονομικό έλλειμμα στα επίπεδα του 3% του ΑΕΠ, σε περίοδο παγκόσμιας ύφεσης.

Ο Πωλ Κρούγκμαν στο βιβλίο του "Η κρίση του 2008 και η επιστροφή των οικονομικών της ύφεσης" που προλογίζεται στην ελληνική έκδοση, από τον στενό σύμβουλο του Γιώργου, πρώην κομμουνιστή και πρόεδρο του ΙΣΤΑΜΕ καθηγητή Νίκο Κοτζιά είναι απόλυτα σαφής: «Έξοδος από την ύφεση και δημοσιονομική τακτοποίηση δε συμβαδίζουν». Στην συνέντευξή του στον χθεσινό "Κόσμο του επενδυτή" ο Παπανδρέου έκανε αναφορά για το ρόλο που θα δώσει σε ένα "διεθνές δίκτυο προσωπικοτήτων" που : "θα βοηθήσει στο βαρύ έργο που μας περιμένει". Μάλλον κάτι έχει ήδη στημένο ο πρόεδρος της σοσιαλιστικής διεθνούς, και θα προσπαθήσει να το παρουσιάσει ως την παγκόσμια "προοδευτική" γραμμή στην οικονομία ενάντια στην ύφεση, φουντάροντας ταυτόχρονα τους αγωγούς και τα ανοίγματα στους Ρώσους νεοκαπιταλιστές, στα νερά της Μαύρης Θάλασσας.

Αγαπητοί φίλοι, εάν ο Γιώργος Παπανδρέου παραμείνει συνεπής στις διακηρύξεις του για αξιοκρατία στη στελέχωση της κυβέρνησης και των κρατικών μηχανισμών, θα τον κατασπαράξουν τα πασοκικά πιράνχας του εγχώριου σοσιαλισμού που ήδη προβάρουν κοστούμια στις λαμπράκειες φυλλάδες, παρά τα όσα λέει ο πρόεδρος.

Εάν όμως καταφέρει και κουβαλήσει ως συμβούλους τα παγκόσμια οικονομικά μυαλά προκειμένου να αλλάξει η ρότα στην ΕΕ, τότε έρχεται η ώρα που θα ξεφτιλιστούν σ' αυτόν τον τόπο και τα νόμπελ οικονομίας. Φαντάζεστε να εξηγούν στους σοφούς της οικονομίας τι είναι για παράδειγμα οι αλλαξοκωλιές με τις επιταγές ευκολίας, προσπαθώντας να τους παρουσιάσουν τις μεταοθωμανικές δομές της ελληνικής οικονομίας ή να τους εξάρουν τον όρο "εμπορικές αξίες" της κτηματαγοράς και τα θεσμοθετημένα μαύρα που περιλαμβάνουν οι πράξεις μεταβίβασης των ακινήτων?

Στις διαδικασίες του πτωχευτικού δικαίου με στόχο την ανασυγκρότηση, κυρίαρχο ρόλο παίζουν οι σύμβουλοι και οι δικηγόροι. Και ο Γιώργος φαίνεται να τους βρήκε στο σύγχρονο μαντείο των Δελφών, στην Μέκκα του τσαλακωμένου καπιταλισμού, ανάμεσα στους σοφούς αυτού που ονομάζεται "σύγχρονη αμερικανική αριστερά", προκειμένου να σωθεί ότι σήμερα συγκροτεί το κόμμα των επιταγών ευκολίας αντίστοιχο με το προγενέστερο του χρηματιστηρίου το 2000.

Και για να μην ξεχνιόμαστε, όταν μιλάμε για την παραπάνω αριστερά πρόκειται για την εξέλιξη της "αριστεράς" του Κλίντον και του Μπλερ, που πολύ πριν εκλεγεί ο Ομπάμα έφερε την περασμένη δεκαετία τον πόλεμο στην Ευρώπη, στην πόρτα μας, στην πρώην Γιουγκοσλαβία, κανιβαλίζοντας τον τελευταίο "κομμουνιστή" ηγέτη των Βαλκανίων...

Στα νύχια του αετού

Οι αρχαίοι Έλληνες συνήθιζαν να διηγούνται υπέροχους μύθους προκειμένου να περιγράψουν τα ανθρώπινα πάθη. Ιδιαίτερα συναρπαστικοί είναι οι μύθοι των μεταμορφωμένων ανθρώπων σε ζώα, συνήθως ως ποινή για τα σφάλματά τους και την ασέβεια απέναντι στους Θεούς.

Έτσι η νεαρή Αθηναία Μύρμηξ, που έπιαναν τα χέρια της, διέδιδε με έπαρση ότι είχε εφεύρει το άροτρο. Η Αθηνά που αυτή κατά την ελληνική παράδοση προσέφερε το άροτρο στους θνητούς, τιμώρησε την ύβρι της κόρης μεταμορφώνοντας τη σε μυρμήγκι. Όμως ο νεφελεγέρτης Δίας που είχε βάλει στο μάτι την όμορφη Αθηναία, όπως και τον μικρό Γανυμίδη του πίνακα του Ρέμπραντ που φιλοξενεί αυτό το ποστ, της ξανάδωσε την ανθρώπινη μορφή της.

Σε έναν άλλο αντίστοιχο μύθο, η Αράχνη, κόρη του βαφέα Ίδμονα από την Κολοφώνα, ήταν εξαιρετική υφάντρα. Η υφαντική της τέχνη ήταν ξακουστή στα πέρατα της οικουμένης. Το τάλαντό της το χρωστούσε στην Αθηνά. Όμως η άμυαλη κόρη αρνιόταν να εκφράσει την ευγνωμοσύνη της στην Θεά, και τόλμησε να την προκαλέσει σε διαγωνισμό υφαντικής.

Η Αθηνά πήρε τότε προσεκτικά κοντά της το υφαντό της Αράχνης, που κέντησε τους έρωτες του Δία, και τυφλωμένη από την ζήλια για το τέλειο εργόχειρο, το έσκισε και χτύπησε με το αδράχτι της την νεαρή υφάντρα στο πρόσωπο. Η Αράχνη ντροπιασμένη, επιχείρησε να κρεμαστεί. Η Θεά όμως την εμπόδισε και την μεταμόρφωσε στο γνωστό έντομο. Από τότε ζει καταραμένη να υφαίνει κρεμασμένη, τιμωρημένη για την αλαζονεία της.

Σήμερα στον τόπο που άνθησαν οι μύθοι των Ελλήνων, βιώνουμε τη σύγχρονη γραφή της μυθολογίας των νεοελλήνων. Από τη μία οι κληρονομικά αιώνιοι αθεράπευτα ψυχοπαθείς του τόπου, αυτοί της ριζοσπαστικής αριστεράς, τρώνε τις σάρκες τους για το διακύβευμα της εκπροσώπησης στις εκλογές, σε μία αποθέωση του εγωισμού, σαν τέλειοι οπορτουνιστές, σαν ιδανικοί μαλάκες.

Και παραπέρα, ο απόλυτα υπερτιμημένος πρωθυπουργός στο πάνελ της συνέντευξης τύπου της ΔΕΘ, οδεύει σε εκλογές με γνώμονα το εθνικό συμφέρον, σε ένα κρεσέντο αλαζονείας, αγνοώντας τη βάση και τα στελέχη του κόμματός του, ευθύτατα εναρμονισμένος με τη μοίρα της Αράχνης. Και αν η μυθική υφάντρα κατείχε πράγματι την τέχνη της, αλλά στάθηκε αδύναμη να αντιμετωπίσει την Θεά, σε κείνα τα ιδιαίτερα μαρμαρένια αλώνια, ετούτος ο πρώην ηγέτης της λαμπρακοψυχάρειας μακράς πνοής, στέκει θλιβερά μόνος, γυμνός δίχως τα στολίδια των μίντια, έτοιμος να παραδώσει τη σκυτάλη στον φρέσκο καταλληλότερο, πρώην καθυστερημένο, που μέχρι πέρσι δεν ήξερε να αλλάξει την αλυσίδα στο ποδήλατο, αλλά ξαφνικά έγινε Αινστάιν από τα ίδια τα ΜΜΕ, εκείνα που τον λοιδορούσαν σαν ηλίθιο προηγουμένως, καθόσον βλέπετε, απέτυχαν να επιβάλουν τον αγαπημένο τους Χοντρό για αρχηγό στους πασόκους, όσο κι αν προσπάθησε ο Πρετεντέρης, όσο κι αν έκλαψε για το συμφέρον του σοσιαλισμού ο εθνικός εργολάβος - εκδότης.

Το πλάνο κλείνει με τη χαμογελαστή Ντορούλα, που προετοιμάζεται ως νύμφη ταραντούλα, για μελλοντική καταλληλότερη, να παρουσιάσει τα δικά της made in USA, υφαντά στην κριτική επιτροπή του αγόμενου εκλογικού σώματος, στο νέο σόου που μαγειρεύεται χρόνια τώρα από τα συμφέροντα που επέβαλαν τις εκλογές στον Καραμανλή, με τον κεντρικό κωδικοποιημένο τίτλο "συγκυβέρνηση - στα νύχια του αετού".

Φωτιά και τσεκούρι

Δεν υπάρχει τίποτα πιο ασφαλές σε αυτό τον τόπο, από να κολλάει κάποιος ένσημα προοδευτικότητας κριτικάροντας την Εκκλησία. Με αφορμή τη λογοκρισία από το νέο Μουσείο της Ακρόπολης στο φιλμ του Κώστα Γαβρά, οι κομμένες σκηνές του οποίου εμφανίζουν ρασοφόρους να καθαιρούν τμήματα του ναού της Παλλάδας Αθηνάς, ακούστηκαν πολλά, εναντίον κυρίως της Εκκλησίας, που επιβάλλει στη Διοίκηση πράξεις, που δεν ταιριάζουν στο προφίλ μίας ευρωπαικής χώρας.

Όμως, στη χώρα που η μνήμη είναι επιλεκτική, η Εκκλησία είναι κράτος, η γνώμη της είναι νόμος και ο αχταρμάς της ασυναρτησίας που όλα τα χωρά, από μινωική προϊστορία μέχρι κλασσική Ελλάδα, Μέγα Αλέξανδρο και ορθόδοξο Βυζάντιο, αποτελεί την ελληνοχριστιανική θολοκουλτούρα του νεοέλληνα απογόνου τόσο του Περικλή και της Ασπασίας, όσο του Ιουστινιανού και της Θεοδώρας, είναι επόμενο να συμβαίνουν τέτοιου είδους επεισόδια.

Όταν η Πολιτεία λειτουργεί τρομοκρατημένη απέναντι στην πολιτική υπερδύναμη της Εκκλησίας της Ελλάδας και τους εκπροσώπους της, που τελούν χριστιανορθόδοξα μνημόσυνα στον τάφο του Φίλιππου στην Βεργίνα την δεκαετία του ενενήντα, και εορτάζουν τα γενέθλια του Μεγαλέξανδρου στην παραλία της Θεσσαλονίκης κάθε Ιούνη, σε ανάμνηση των αλησμόνητων τελετών της χούντας για την πολεμική αρετή των Ελλήνων, υπό την αιγίδα του Ζορό, που φέτος τόνισε με νόημα ότι "ο Μεγαλέξανδρος έχει ελληνικό αίμα το ίδιο, όσο και ο Αχιλλέας και ο Ηρακλής".

Απέναντι σε μία Εκκλησία, που ο ορθόδοξος λόγος κόβει βόλτες έξω από το μαντρί της, ενώ οι λίγες, οι ελάχιστες ορθόδοξες φωνές που τυγχάνει να βρίσκονται εντός της ιεραρχίας, αποτελούν ισχνή μειοψηφία. Η εκλογή του αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου αποτέλεσε αναμφίβολα ένα αισιόδοξο γεγονός, στην κατεύθυνση της αλλαγής πορείας στην ιεραρχία. Ωστόσο αγκυλώσεις αιώνων και συναλλαγές δεκαετιών με την εξουσία, δεν ξεπερνιώνται με την εκλογή ενός μετριοπαθούς και τίμιου κληρικού, στην κορυφή της Ιεραρχίας της Ελλάδας. Με την εκλογή του Ιερώνυμου τερματίστηκαν οι επεμβάσεις στα πολιτικά πράγματα της χώρας, από την "δεξιά του Κυρίου", αλλά και οι διενέξεις με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, που ο μακαριστός προηγούμενος είχε θέσει ως θέματα πρώτης γραμμής, υιοθετώντας ένα ύφος σύγχρονου Παπαφλέσσα απέναντι στο Φανάρι.

Χρόνια τώρα, η ιστορική αλήθεια και η όποια επιστημονική θέση, που δεν είναι του γούστου όσων θέλουν να τα έχουν καλά με τους ταλιμπάν παπάδες, κονιορτοποιείται στις μυλόπετρες της θρησκευτικής λογοκρισίας. Την επομένη των λαμπρών εγκαινίων του νέου Μουσείου, ο δεσπότης της βυζαντινής συμβασυλεύουσας Άνθιμος, στο κυριακάτικο κήρυγμα του, καυτηρίασε την απουσία της εκκλησίας της Ελλάδας από την τελετή - ο Αρχιεπίσκοπος απουσίαζε στην Αλεξάνδρεια για επίσκεψη στο εκεί Πατριαρχείο - και τη μη τέλεση κατά το ορθόδοξο τυπικό, των εγκαινίων του νέου Μουσείου.

Στη συνέχεια, ο πρόεδρος του Μουσείου καθηγητής Παντερμαλής, πετσόκοψε το φιλμάκι του Γαβρά, ακυρώνοντας τον εαυτό του ως ακαδημαϊκό δάσκαλο. Αλλά δεν είναι μόνο το σκληρό παπαδαριό, που επιβάλει τον καιάδα της επιστημονικής γνώμης στην Ελλάδα. Είναι και ο όχλος. Την ίδια στιγμή που ο Παντερμαλής λογόκρινε τον Γαβρά, οι αρχαιολόγοι Μεταξία Τσιποπούλου και Κωστής Χρηστάκης προκαλούσαν την οργή "των τοπικών φορέων" της Κρήτης γιατί σε πρόσφατη επιστημονική εργασία τους, τόλμησαν να υποστηρίξουν ότι οι Μινωίτες είχαν σημιτική καταγωγή.

Δυστυχώς οι δύο αρχαιολόγοι - παρά το γεγονός ότι δυσκολεύομαι να δεχτώ τις απόψεις τους με τα στοιχεία που παρουσίασαν, και ιδιαίτερα την απόλυτη, σε ενοχλητικό βαθμό, θέση του Χρηστάκη "είτε αρέσει είτε δεν αρέσει σε κάποιους, οι Μινωίτες ήταν σημιτικό φύλο" - δεν φρόντισαν να εξασφαλίσουν την σύμφωνη γνώμη των μαυριδερών κτηνοτρόφων του νησιού και της ομοσπονδίας της ένωσης γεωργικών συλλόγων των θερμοκηπίων που θίχτηκαν με τις θέσεις των δύο επιστημόνων για το ζήτημα της καταγωγής των μινωιτών, που αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα αινίγματα της παγκόσμιας αρχαιολογίας, κατακεραυνώνοντας την άποψη τους, με επιχειρήματα του επιπέδου του επίσης κρητικού Στυλιανού Παττακού, περί Ελλάδος Ελλήνων Χριστιανών, Μινωιτών, Πελασγών και λοιπών ενδόξων προγόνων, αλλά και με την καταγγελία των εβραίων εχθρών της πατρίδας που επιβουλεύονται την ακεραιότητα της χώρας και απεργάζονται σχέδια συνωμοσίας.

Έχει γούστο στ' αλήθεια το γεγονός ότι αυτοί οι περίεργοι ελληναράδες, που προασπίζονται με πάθος τα δίκαια του ελληνισμού απέναντι στην εβραική λαίλαπα, δεν αντέδρασαν ποτέ για την εβραική μυθολογία που διδάσκονται τα ελληνόπουλα ως θρησκευτικά στα σχολεία, και ότι ενδεχομένως οι ίδιοι φέρουν ονόματα με εβραική ρίζα. Αλλά αυτή τη φορά δεν ήταν μόνο οι γνωστοί αρλουμπολόγοι της φασιστικής ελληνοκαθαρότητας που ξεσηκώθηκαν. Ήταν οι πολιτικοί και τα τοπικά ΜΜΕ που σήκωσαν το θέμα, με απίστευτα επιχειρήματα, μνημεία ασχετοσύνης, που ανάγκασαν τον Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων να παρέμβει και να πάρει θέση, προστατεύοντας στην ουσία το δικαίωμα της διατύπωσης της επιστημονικής άποψης.

Με την ευκαιρία ας θυμηθούμε ότι ο διάσημος ελληνικός ιδρυτικός μύθος της Κρήτης, περιγράφει την απαγωγή της φοινικοπούλας πριγκίπισσας Ευρώπης από τον Δία, τη μεταφορά της στην Κρήτη πάνω στον λευκό Ταύρο - Δία, τους ιερούς γάμους του Πατέρα των Θεών με την νεαρή Ευρώπη κάτω από τον αειθαλή ιερό πλάτανο στην Γόρτυνα, και την γέννηση του Μίνωα, του Ροδάμανθυ και του Σαρπηδώνα. Η σημιτική καταγωγή των Φοινίκων, δεν φαίνεται να ενοχλεί σε αυτή την περίπτωση.

Σε αναζήτηση της Ευρώπης, ο αδελφός της πρίγκιπας Κάδμος έφτασε στην Θήβα, όπου ίδρυσε την πολιτεία που λατρεύτηκε ο Διόνυσος όπως περιγράφεται στις "Βάκχες" του Ευριπίδη, το θεολογικότερο των σωζόμενων έργων του μεγάλου τραγωδού, ένας πραγματικός ύμνος στην διονυσιακή λατρεία, γεγονός που ωστόσο δεν πτόησε τον μακαριστό αρχιεπίσκοπο, που παρακολούθησε με την ρασοφόρα συνοδεία του τον Αύγουστο του 2001, στο Ηρώδειο, την παράσταση του Θεσσαλικού Θεάτρου, σε σκηνοθεσία του Βασίλη Νικολαίδη με τον Μάριο Φραγκούλη στον ρόλο του Διονύσου.

Σε κάθε περίπτωση, οι σύγχρονοι διάδοχοι του Φαλμεράιρερ οφείλουν να οδηγηθούν στην πυρά προς παραδειγματισμό. Η επιστημονική αλήθεια που επιβάλλεται, εδώ και τώρα, από τους άρρενες με φουστάνια εκπροσώπους του Θεού, αλλά και από τους ένδοξους απογόνους του Μίνωα, που εγκαταβιούν στα θερμοκήπια της Μεσαράς και στις χασισοκαλλιέργειες του Ψηλορείτη, θα νικήσει.

Βεβαίως όπως στην περίπτωση του καθηγητή Παντερμαλή, που ποτέ δεν άκουσε ότι οι πρωτοχριστιανοί κατέστρεψαν τους αρχαίους ναούς, και ότι η έλευση του Χριστιανισμού σήμανε το βάρβαρο τέλος του πολιτικού ανθρώπου του αρχαίου κόσμου και την απαρχή του σκοτεινού μεσαίωνα, όμοια και οι κρητικοί βοσκοί δεν έτυχε ποτέ να μάθουν ότι οι προιστορικοί κάτοικοι της Κρήτης πριν την κάθοδο των Ελλήνων Μυκηναίων τον 14ο πχ αιώνα δεν ήταν ελληνικό φύλο. Λεπτομέρειες...